I have returned…

Και ναι, επέστρεψα από τις διακοπές που είχα πάει στο Καρπενήσι. Τι να πώ… πολύ ωραία!

Τα σοκάκια του Καρπενησίου είναι πολύ γραφικά.

Πρέπει να ομολογήσω πως αλλιώς τα περίμενα και αλλιώς μου ήρθαν. Την πρώτη μέρα στο Καρπενήσι δεν συνάντησα καθόλου χιόνι αλλά πολύ κρύο. Η διαδρομή στο πήγαινε ήταν δύσκολη, με βροχή και ομίχλη που δυσκόλευαν την οδήγηση. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι δεν την χάρηκα, αφού ήταν πολύ διαφορετικό από ότι είχα συναντήσει να βλέπω στις διακοπές μου. Στην τελική βουνίσιος είμαι κι εγώ. Μου αρέσουν τα σύννεφα, οι βροχές, και τα χιόνια στα βουνά.

Το Καρπενήσι στο κέντρο έσφυζε από ζωή. Πολλά μαγαζιά, ωραία φαγάδικα και σχετικά φτηνά μπορώ να πω. Για πρώτη φορά είδα μαγαζιά που δεν λυπόντουσαν να βάλουν ποσότητα στο πιάτο. Το κέντρο Καρπενησίου στολισμένο με χριστουγεννιάτικα και πολλά φωτάκια. Το ξενοδοχείο σε ένα σοκάκι, αλλά με εύκολο πάρκινγκ εκεί γύρω. Καλό ξενοδοχείο αλλά με μία οικογένεια που μου έσπασε τα νεύρα.

Καρπενήσι Κέντρο Βράδυ. Η φωτό είναι από το τελευταίο βράδυ μου στο Καρπενήσι όπου και χιόνισε.

Το βράδυ, ήταν όλα ακόμα πιο όμορφα. Το Καρπενήσι έχει πολλά περισσότερα να δεις από αυτά που φαίνονται με μία πρώτη ματιά. Πέραν των πολύ cozy καφετεριών που υπάρχουν κέντρο Καρπενήσι, υπάρχουν και κάποιες άλλες χωμένες μέσα σε σπίτια, λίγο πιο ψηλά από το κέντρο. Και ο κόσμος δεν με απογοήτευσε, υπήρχαν πολλά φοιτητόπαιδα στην περιοχή.

Βέβαια, το πραγματικό πανηγύρι γίνεται πιο έξω. Στις γύρω περιοχές υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα να δεις. Και ειδικά η διαδρομή Καρπενήσι-Καστανιά (όπου δεν μπόρεσα να την ολοκληρώσω αφού λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών ένα ορμητικό ρυάκι μου έφραξε τον δρόμο) ήταν το κάτι άλλο. Είχε από όλα. Ομίχλη, βροχή, κατολισθήσεις, λάσπες… Το focus δοκιμάστηκε για άλλη μια φορά. Αλλά χαλάλι.

Στα Διπόταμα λοιπόν, έκανα τη στάση μου για μια ζεστή σοκολάτα στο μοναδικό κτίριο που υπήρχε στην περιοχή. Ήταν από τις πιο περίεργες τοποθεσίες που έχω δει (όχι ότι έχω δει και πολλά). Έβγαζε μια άγρια ηρεμία, και μακάρι το χέρι μου να ήταν τόσο καλό με την κάμερα για να μπορούσα να το απαθανατίσω όπως έπρεπε.

Στα διπόταμα με ζεστή σοκολάτα και -1 βαθμούς Κελσίου.

Παλαιό Μικρό και Μεγάλο Χωριό… Προυσσός. Και αυτά αξιοσημείωτες περιοχές. Οπλισμένος με το GPS προσπάθησα να πάω σε όσα περισσότερα μέρη μπορούσα, για να μην μείνω ανικανοποίητος. Μονάχα την τελευταία μέρα η κούραση και το κρύο με κατέβαλλαν. Και το χιόνι επίσης, αφού έριχνε πολύ πράγμα, και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω αλυσίδες, ευτυχώς όχι για πολύ γιατί τις σιχαίνομαι.

Όσο για το φαγητό δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτα. Ξέρω και ότι το Καρπενήσι φημίζεται για τα λουκάνικά του. Αλλά συνηδητοποίησα μέσω δειγματοληπτικού ελέγχου ότι βάζουν και ποσότητα στις μερίδες τους, και σε όσα μέρη πήγα το φαγητό ήταν υγειινό και καλομαγειρεμένο. Παράδεισος.

Η επιστροφή ήταν πιο δύσκολη, βέβαια. Είχε χιονίσει τόσο πολύ, που μέχρι να κατεβώ σε πεδιάδα δεν πήγαινα με παραπάνω από 30-40 χλμ/ώρα, και πάλι γρήγορα το θεωρώ σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούσαν. Η ορατότητα ήταν 10 μέτρα λόγω ομίχλης, και το χιόνι ήταν παντού. Χρειαζόσουν γυαλιά για να μην σε τυφλώνει το χιόνι. Ήταν και λίγο το ότι ανέβασα λίγο πυρετό εκείνη την ημέρα και ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Γύρισα Αθήνα, ύστερα από ένα καλό φαγητό στη Λαμία, στο μόνο κουτούκι που βρήκα ανοιχτό (τα υπόλοιπα είχαν κλείσει λόγω εορτής των Φώτων). Αλλά τέλος καλό όλα καλά.

Και είμαι Αθήνα, λοιπόν έχοντας ένα μεγάλο βάρος στην πλάτη μου (την εξεταστική) για την οποία καμία πληροφορία δεν έχω! Η σχολή παραμένει κλειστή εδώ και 1,5 μήνα, και κανείς δεν έχει βγάλει κάποια ανακοίνωση, παρόλο που οι καηθηγητές επιμένουν να διατείνονται ότι η εξεταστική θα διεξαχθεί κανονικά.

Με έχει πιάσει κατάθλιψη. Θέλω να πάω πίσω στο Καρπενήσι.